من و آدم ها

وقتی توی یکی از ساختمان های اداری دانشگاه دنبال اتاق مدیر گروه رشته ام می گشتم، یاد روزهایی افتاده بودم که مدام توی اداره های مختلف دنبال خبر نوشتن بودم. آن موقع از اینکه می توانستم خیلی از جاها را به چشم ببینم خوشم می آمد. پس چه چیزی بود که این قدر من را پس می زد؟ به غیر از عدم امنیت مالی؟

خیلی زود جواب سوالم را گرفتم؛ آن هم وقتی که خانم مدیر گروه رشته با دماغی که احتمالا به خاطر سرماخوردگی سرخ شده بود سرم داد زد: "خب چرا می خوای این درسو برداری بسه دیگه. چند واحد تا الان برداشتی؟" گفتم: "21 واحد. می خوام این یکی رو هم بردارم تا بشه 23 تا." دوباره داد زد: "تو چه طوری بیشتر از 20 واحد برداشتی؟ مگه میشه؟" همان جا هاج و واج ایستاده بودم و سعی می کردم بفهمم مشکلش چیست که نمی تواند با آرامش حرف بزند. قبل از اینکه بتوانم دهن باز کنم و از قوانین دانشگاه برایش بگویم و اینکه چه طور توانسته ام بیشتر از 20 واحد بردارم مردی که پشت سرم روی یک مبل نشسته بود گفت: "با شرط معدل بعضی از دانشجوها می تونن بیشتر از 20 تا بردارن." گفتم: "من سال اول درس های خیلی کمی برداشتم الان مجبورم بیشتر بردارم." خانم دوباره داد زد: "اصلنم مجبور نیستی." گفتم: "اگر بر ندارم نمی تونم سر موقع تموم کنم." گفت: "خب نکنی."

زل زده بودم بهش. به همان خانم دکتر. که دیگر اصلا به حرف هایم توجه نمی کرد. من باید توی سن 21 سالگی درسم تمام می شد ولی الان که دیر رفته ام دانشگاه و توی سن 23 سالگی تازه رسیده ام به ترم ششم، می دانم که دیگر وقتی برای تلف کردن ندارم ولی چه طور باید این را به این خانم بهفمانم. و یادم آمد چیزی که آن سال ها ازش خوشم نمی آمد چه بود. زیادی سر و کله زدن با آدم ها. به اینکه من همیشه بیش از اندازه و خجالتی آدم گریز بوده ام و هر چه قدر هم که سعی می کنم که خودم را برای رو به رویی با هر نوع آدمی آماده کنم آخر کار کم می آورم. هنوز هم نمی دانم روزی یاد می گیرم که چه طور با بقیه کنار بیایم یا نه.

قبل از اینکه از اتاق برم بیرون دوباره برگشتم و به خانم مدیر گروه که زل زده بود به موبایلش و زیر لب چیزی زمزمه می کرد و من را کلهم نادیده می گرفت نگاهی کردم و گفتم: "برای من خیلی مهمه که این درسو بردارم. اگر میشه حتما این درسو ارائه بدین." حتی سرش را بلند نکرد بهم نگاه کند. با نا امیدی در را بستم و رفتم.